2010 is begonnen. En ik loop weer hopenloos achter in blogland. In het echte leven gaat dat niet, dat je gewoon even niets post. Geen foto's en geen tekst. In het echte leven kun je niet beslissen of je even wat op het net kwijt wil of dat je daar gewoon even geen zin in hebt.
Bij mij gaat het in het echte leven best goed. Het is allemaal gewoon een beetje veel, en dat vertaald zich volgens mij gewoon in niet-bloggen. Ik zit goed in mijn vel, heb een te gekke nieuwe baan met mogelijkheden tot ongekende persoonlijke en proffesionele groei, het gaat goed met mijn kinderen, het gaat goed in mijn relatie.
Ik heb alleen geen tijd.
En dat maakt dat ik veel gehaaster door het leven ga dan ik zou willen, en dus ook veel minder kan genieten van al die fijne mooie dingen die mijn pad kruisen. En dus geen tijd vind in het bijhouden van dit blog.
Dus moet ik denk ik mijn verwachtingen maar wat aanpassen. Dan hoef ik er ook niet zo van te balen dat het me niet lukt om dagelijks een leuk en grappig stukje met prachtige foto's erbij de virtuele wereld te in te lanceren.
Een prachtig voornemen voor 2010, niet? Hier nog een paar;
Ben niet zo streng voor jezelf, stel je verwachtingen niet zo hoog.
Doe vooral wat je leuk vind. Ga niet mee in een stroom van sociale verplichtingen waar je eigenlijk helemaal geen tijd (en belangrijker, geen zin) in hebt.
Geniet van elkaar, van je kinderen, van je baan, van wat er allemaal wel goed gaat.
Vind jezelf MINSTENS net zo belangrijk als de ander.
Wees lief voor elkaar. realiseer je dat de ander waarschijnlijk net zo zijn best doet als jij, en dat bedoelingen meestal goed zijn.
Maak geen ruzie over onnozelheden, zoals elkaars aandeel in het huishouden...
Luister naar elkaar. Ik bedoel ECHT luisteren, zonder oordeel, zonder vooraf ingevulde conclusies waarmee je de ander de mogelijkheid ontneemt om zijn visie aan je uit te leggen....
Maak tijd voor je vrienden...
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar dat wil ik graag in 2010 allemaal kunnen. Het klinkt magisch, dat jaar 2010. Ongekende mogelijkheden zitten verstopt in deze cijfercombinatie.
Mijn oudste gaat naar school dit jaar. ik krijg tijd met mijn jongste kind alleen, iets wat ik niet eerder heb gehad. Het jaar waarin beide kinderen zindelijk gaan zijn, waarin ik weet of ik een vast contract ga krijgen, het jaar dat.............
Tygo vind het prachtig, maar dan ook weer niet zo prachtig dat hij de hele tijd vraagt of ie naar buiten kan. En das maar goed ook want Evi vind er helemaal niks aan. Die vind het maar koud, en huilt zodra ze de eerste tekenen van koude tenen voelt. En aangezien dat these days heel snel is, vind ze er al snel niks meer aan.
Dus ga ik zo vaak als kan met Tygo alleen naar buiten. Dan spelen we wat, en dan moeten de auto's sneeuwvrij, en hij maakt "pootjes".
Vandaag hebben we Evi in bed gelegd en zijn Ralph en ik samen met Tygo naar buiten gegaan om samen te sleeën hier voor de deur. Eerst wilde hij niet, hij wilde echt niet sleeën, en vond het pas weer leuk toen ik ontzettend op mijn gezicht ging. Tja. En daarna vond ie het echt geweldig, en kregen we hem met moeite weer naar binnen. Zoals het hoort. 
Kerstmis 2009...
Ik was in de veronderstelling dat er 3 halve hanen en wij vieren naar het cirus zouden gaan, maar niets bleek minder waar, het was er onwaarschijnlijk druk. Ik heb te veel geld betaald voor een circus-ding-met-draaiende-lampjes, maar ook dat maakte me niet uit. En uiteindelijk was de voorstelling van 19:00 tot 21:30 iets te lang voor mijn manneke van 3,5 jaar oud, en heeft dat veel te dure dingetje hem wel zo af kunnen leiden dat ik het ook nog leuk vond.
De verassing van de avond was voor mij dat hij zomaar uit zichzelf op een van de kleine pony's wilde rijden, en dat ook nog echt deed. Ik was zo trots op hem! 
